Orthodox Web

Orthodox Web
Continue reading “Orthodox Web”

Glorification of the Venerable Herman of Alaska, Wonderworker of All America

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

 0809stherman

Glorification of the Venerable Herman of Alaska,

Wonderworker of All America

Source:

http://oca.org

http://oca.org/saints/lives/2015/08/09/102241-glorification-of-the-venerable-herman-of-alaska-wonderworker-of

OCA – ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Venerable Herman of Alaska, Wonderworker of All America. A spiritual mission was organized in 1793, made up of monks of the Valaam Monastery. They were sent to preach the Word of God to the native inhabitants of northwestern America, who only ten years before had come under the sovereignty of Russia. St Herman was among the members of this Mission.

St Herman came from a family of merchants of Serpukhov, a city of the Moscow Diocese. His name before he was tonsured, and his family name are not known. (The monastic name is given when a monk takes his vows). He had a great zeal for piety from youth, and at sixteen he entered monastic life. (This was in 1772, if we assume that Herman was born in 1756, although sometimes 1760 is given as the date of his birth.) First he entered the Trinity-Sergius Hermitage which was located near the Gulf of Finland on the Peterhof Road, about 15 versts (about 10 miles) from St Petersburg.

MIRACULOUS HEALING OF HERMAN

At the St Sergius Hermitage there occurred the following incident to Father Herman. On the right side of his throat under his chin there appeared an abscess. The swelling grew rapidly, disfiguring his face. It became difficult for Continue reading “Glorification of the Venerable Herman of Alaska, Wonderworker of All America”

Η συνομιλία του π. Σεραφείμ Ρόουζ και ενός Αυτόχθονα Αμερικάνου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Η συνομιλία του π. Σεραφείμ Ρόουζ και ενός Αυτόχθονα Αμερικάνου

Προτού να έρθουν οι λευκοί άποικοι, Αμερικάνικες Αυτόχθονες φυλές κατοικούσαν στην περιοχή, της Πλατίνας αλλά τον 19ο αιώνα οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν. Τον 1852 μια ολόκληρη κατασκήνωση, κάπου εκατό Αυτόχθονων Αμερικανών της φυλής Γουίντου -άνδρες, γυναίκες και παιδιά- θανατώθηκαν με άσπλαχνο τρόπο στην τοποθεσία «Φυσική Γέφυρα», περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από τη σκήτη.

Την 1η Απριλίου του 1971, ό Ευγένιος Ρόουζ [μετέπειτα π. Σεραφείμ Ρόουζ] συνάντησε έναν απόγονο από αυτούς τούς πρώτους κατοίκους της περιοχής. Ό Γκλέμπ γράφει: «Κάποτε, όταν είχαμε μεγάλη ανάγκη να επεκτείνουμε τον τυπογραφείο μας προκειμένου να διαδώσουμε τον λόγο τού Θεού στους γείτονές μας, ό Ευγένιος πήγε στην πόλη για να αγοράσει ξυλεία. Στην επιστροφή, μεταφέροντας τον φορτίο με την ξυλεία, σταμάτησε στην Πλατίνα για να παραλάβει την αλληλογραφία. Στο γκισέ του ταχυδρομείου καθόταν ένας ψηλός άνδρας πού φαινόταν έξυπνος, γύρω στα σαράντα, με ασιατικά χαρακτηριστικά. Μιλούσε αργά και σταθερά, με κάποια λεπτότητα, και ρώτησε χωρίς να κοιτάζει τον Ευγένιος: “Τί κάνετε με όλη αυτή την ξυλεία πού έχετε στο φορτηγάκι έξω;”. Ό Ευγένιος απάντησε πώς τη μετέφερε για τον χτίσιμο ενός παρεκκλησίου. “Αυτή ή γη ανήκει σε μας, τους Αυτόχθονες Αμερικάνους”, είπε ό άνδρας, “και θα κάνω οτιδήποτε χρειαστεί για να σας σταματήσω”.

Τότε, ό Ευγένιος του είπε: “Χτίζουμε το σπίτι του Θεού, του Όποιου είμαστε παιδιά”. Ό άνδρας κατανόησε τον σκοπό και άλλαξε τον τόνο της φωνής του. “Λοιπόν, ελπίζω να προχωρήσει”, είπε. “Αλλά δεν μ’ αρέσει ότι γίνεται εδώ γύρω”.

“Είσαι απόγονος των κατοίκων πού ζούσαν εδώ;”, ρώτησε ό Ευγένιος. “Ναι”.

“Από ποιά φυλή είσαι;”.

“Γουίντου”.

“Κατοικούσε ή φυλή σου σε αυτή την περιοχή;”.

“Ναι, παντού”.

Επιστρέφοντας πίσω στον λόφο της σκήτης, ό Ευγένιος συνδύασε τα δεδομένα αυτής της συνάντησης και σκέφτηκε πώς ίσως προμηνύονται στενοχώριες. Μετά όμως χαμογέλασε και είπε: “Πάντως εργαζόμαστε προς όφελος των Αυτόχθονων Αμερικανών”.

Πράγματι, ή αλήθεια της Ορθοδοξίας, την οποία είχε μεταφέρει ό άγιος Γερμανός στους ιθαγενείς της Αμερικής στην Αλάσκα, έπρεπε να αποκαλυφθεί και στους γηγενείς Αμερικανούς των δυτικών περιοχών. Ό Ευγένιος συχνά επεσήμαινε την ανάγκη να κάνουμε γνωστή την αρχέγονη Ορθοδοξίας στους γείτονές μας, πάντοτε ενθυμούμενος τη συνάντησή του με τον εκπρόσωπο εκείνης της ευγενούς φυλής».

“Ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία του Ευγένιου ήταν το “Ό Ισι σε δυο κόσμους: Ή βιογραφία του τελευταίου αγρού Αυτόχθονων Αμερικάνων στη Βόρεια Αμερική”. Ό Ισι ήταν ό μόνος πού επέζησε από τη φυλή Γιαχί, πού κατοικούσε στην περιοχή του λόφου πού βρισκόταν κάτι λιγότερο από ογδόντα μίλια ανατολικά της Πλατίνα, κοντά στο βουνό Λάσσεν. Ό Ευγένιος συχνά μιλούσε σχετικά με τον Ισι και αργότερα επρόκειτο να θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ανάγνωση του βιβλίου για κάθε δόκιμο πού ερχόταν στην σκήτη. Ή απλότητα του Ισι και ή εγγύτητα του με τη φύση, ίσως του θύμιζε τον Λάο Τσέ στην αρχαία Κίνα. Σύμφωνα με τα λόγια του καλύτερου φίλου του Ισι στα μετέπειτα χρόνια, του δρ. Σάξτον Πόπ: «Ή ψυχή του Ισι ήταν αυτή ενός παιδιού, τον μυαλό του, όμως, αυτό ενός φιλοσόφου».

Ό Ευγένιος συχνά σκάλιζε τον έδαφος για να βρει κάποια αιχμή βέλους και οτιδήποτε άλλο από τούς γηγενείς κατοίκους της περιοχής. Ή σκέψη ότι ζούσε σε παρθένο έδαφος, σε ένα λόφο ό όποιος δύσκολα είχε γνωρίσει την παρουσία των λευκών, πάντα τον γυρνούσε πίσω στους Αυτόχθονες Ινδιάνους .

Ο Ευγένιος είχε επίσης μεγάλη περιέργεια να γνωρίσει ένα λευκό για τον όποιο είχε ακούσει πώς για σαράντα χρόνια ζούσε μόνος του στο δάσος, αρκετά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Σκήτης, σε ένα οροπέδιο κοντά στις εκβολές του ποταμού Ιγκλ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία κάποιου πού τον είχε συναντήσει, αυτός ό άνθρωπος είχε αναπτύξει μία γλώσσα επικοινωνίας με τα πουλιά μιμούμενος τούς ήχους τους. Τα πουλιά έρχονταν σε αυτόν, και μπορούσε να περάσει αρκετή ώρα μαζί τους ανταποδίδοντας τους τα κελαηδίσματα τους. Αυτός ποτέ δεν έφαγε κρέας. Όσοι τον επισκέπτονταν έπρεπε να είναι πολύ ήσυχοι, επειδή δεν του άρεσε ό θόρυβος. Ή κατοικία του δεν είχε εύκολη πρόσβαση, ήταν όντως απομακρυσμένη από κάθε δρόμο, και όποιος ήθελε να πάει σε αυτόν χρειαζόταν οδηγό. Περισσότερο από μία φορά ό Ευγένιος προσπάθησε να ρυθμίσει τα πράγματα ώστε να πάει εκεί, αλλά ποτέ δεν τον κατάφερε. Για χρόνια σκεφτόταν και μιλούσε πολλές φορές γι’ αυτό τον ερημίτη, γνωστό ως «άνθρωπο-πουλί», στον όποιο έβλεπε καθαρά ένα συγγενικό πνεύμα του ησυχασμού.

Πολλά χρόνια μετά την κοιμήση του Ευγένιου η αδελφότητά του έκανε φίλους Αυτόχθονες ηλικιωμένους Αμερικανούς από την γειτονική πόλη του Κοττονγουντ. Με τα χρόνια οι ηλικιωμένοι αυτοί επισκέπτονταν την Σκήτη της Πλατίνας ερχόμενοι ακόμη και σε αυτή την αγρύπνια της αναστάσιμης ακολουθίας του Πάσχα.

Από το βιβλίο: π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η Ζωή και τα Έργα του, τόμος Β´

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/05/blog-post_4796.html

Video: ᐊᓛᓯᑲ Alaska – Orthodoxy ╰⊰¸¸.•¨* ᐃᓄᒃᑎᑐᑦ Inuktitut Native American (Canada & Alaska)

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

https://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://canadaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

CANADA OF MY HEART

ᐊᓛᓯᑲ Alaska – Orthodoxy

ᐃᓄᒃᑎᑐᑦ Inuktitut Native American (Canada & Alaska)

The Missionaries – Mayan Orthodoxy

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

LATIN AMERICA OF MY HEART

THE MISSIONARIES

Mayan Orthodoxy


The Chakos Family

Fr. John and Presvytera Sandy serve as missionary specialists, a role that involves spending part of the year doing direct field work in Guatemala and part of the year in the United States, where they build awareness, speak on missions, and provide consultation. When in Guatemala, Fr. John serves as a teacher and guide for the communities and as the field leader for the long-term missionaries. The first of the long-term missionaries to Guteamala, Fr. John has been serving in the communities since 2011. Pres. Sandy provides work opportunities to the Mayan women by training them in sewing and garment making. She has created Mayan Artisan Studios (MAS) to enable the women to sell vestments and liturgical adornments to customers abroad.

More info:

The Chakos family support page at OCMC


Jesse Brandow

Jesse has been serving for four years in Guatemala where he lives in Aguacate in the department of Huehuetenango. Jesse uses his training as a seminary graduate to teach and preach in the parishes in Guatemala and Southern Mexico. Two of his main responsibilities are teaching classes to the eight Guatemalan seminarians and preparing Spanish-language Orthodox educational materials. In addition, he assists in coordinating visiting mission teams. While in Guatemala, Jesse also is continuing the online ministry that he began during his initial travels to Guatemala in 2012. Jesse created this website (Mayan Orthodoxy) for the joy and inspiration of the Church.

More info:

Jesse Brandow’s support page at OCMC


Archimandrite Juvenal Repass

Archimandrite Juvenal Repass is a priest and monastic of the Diocese of Alaska, Orthodox Church in America. In his service in Guatemala, he draws on his years as a teacher at both St. Herman’s Seminary in Alaska and St. Tikhon’s Seminary in Pennsylvania to provide training and guidance in Orthodoxy for the people of Guatemala.

More info:

Archimandrite Juvenal’s support page at OCMC


Jennifer Rice

In 2014, Jennifer participated in the pioneering work of the initial music ministry team sent to Guatemala. She combines years of experience in the classroom as an educator along with her formal theological studies from Holy Cross Greek Orthodox School of Theology to serve and assist the Orthodox Church in Guatemala and Southern Mexico in developing, formalizing, and setting patterns of liturgical music. Her efforts also include mentoring and equipping choirs and leaders in the church so that they can inspire and teach the hymns within their respective communities and beyond. Additionally Jennifer assists in producing publications for use by indigenous clergy, catechists, and lay leaders as well as assisting with the seminary program in Aguacate.

More info:

Jennifer Rice’s support page at OCMC

 


Answer Christ’s call in YOUR life

“How can I join a mission team to Guatemala?”

To join a short-term mission team to Guatemala or do mission work in other countries, click here to contact the teams department at OCMC. You also can view a list of all current mission teams offered through OCMC. See the list here.

“How can I come to Guatemala as a long-term missionary?”

The Mayan communities have very specific needs that require missionaries with theological training, medical training (dentists, doctors, nurses, etc), or a background in translation and linguistics. Candidates who are fluent in Spanish are especially encouraged to apply. If you are interested in becoming involved in Guatemala as a long-term missionary, please click here to inquire with the missionary department at OCMC.

[Photos of the Chakos family, Fr. Juvenal, and Jennifer Rice are used with the permission of OCMC.]

http://www.mayanorthodoxy.com/missionaries

MAYAN ORTHODOXY

Le cheminement secret d’un chef amérindien Mohawk vers l’Orthodoxie ╰⊰¸¸.•¨* French

http://saintjeandamascene.blogspot.com

SAINT JEAN DAMASCENE

Le cheminement secret d’un chef amérindien Mohawk vers l’Orthodoxie

Samedi soir. Très peu de lumières étaient allumées. Dans la cathédrale russe de Saints Pierre et Paul, les vêpres venaient de commencer. Les silhouettes sombres de quelques fidèles qui assistaient au service étaient devenues plus distinctes car des cierges avaient été allumés, un à un, sur leurs supports. L’iconostase de l’autel était très imposant, il avait été sculpté par des artisans expérimentés, au début du siècle…
C’était la deuxième fois que je venais aux Vêpres, il y a de cela des années… Les paroles de la prière “Lumière joyeuse” en slavon donnaient une sensation de paix intérieure et de détente. Tout semblait être en prière à ce moment-là, dans ce jour qui était fini et ce jour qui devait venir. Après la folie de la journée, ce refuge de louange calmait effectivement les bêtes sauvages de l’esprit…
Dans la faible pénombre, je pouvais distinguer quelques-uns des profils de ceux qui étaient là: une vieille dame russe avec sa petite-fille, un homme grand et maigre d’âge moyen, une jeune fille de près de quinze ans, une jeune famille avec ses deux enfants… Et soudain, mon attention fut attirée par un personnage près de la grande fenêtre. Directement au-dessous, je distinguai une silhouette qui était complètement différente de toutes les autres. Il s’agissait d’un Indien de cinquante ans, vigoureux, aux traits caractéristiques, avec des cheveux longs attachés en queue de cheval qui atteignaient sa taille. Mon regard s’arrêta sur lui… Quel étrange personnage ! J’imaginai que c’était seulement un visiteur.
À la fin de l’office, je ne pus pas lutter contre l’envie de savoir. Je m’approchai de lui, désireux de le rencontrer.
-Yannis, lui ai-je dit en anglais. Bienvenue…
– Vladimir, répondit-il.
– Je suis grec. Et vous? Lui ai-je demandé.
– Moi aussi, répondit-il.
J’étais abasourdi… C’était la dernière chose que je m’attendais à entendre!
– Parlez-vous grec? Demandai-je.
Il fit une pause pour réfléchir un moment, puis il cita [le prologue de l’Evangile de saint Jean] en grec:
– “Au commencement était le Logos et le Logos était avec Dieu, et le Logos était Dieu.”
En finissant cette phrase, il éclata de rire. Je ne savais quoi dire.
– Je suis indien, dit-il brusquement. Mais de toute façon, je me sens aussi russe et grec et serbe et roumain, parce que… je suis orthodoxe…
Une lueur apparut dans son œil, comme dans mon coeur …
C’est ainsi que Vladimir et moi nous nous sommes rencontrés. Son vrai nom était Frank Natawe, avant de devenir orthodoxe et d’être baptisé sous le nom de Vladimir. Je mourrais d’envie d’entendre l’histoire de sa vie, à la fois par curiosité ainsi que par intérêt véritable…
Beaucoup plus tard, nous sommes devenus amis. Nous avons partagé de nombreuses conversations et promenades ensemble, en particulier dans son village indien. Il m’a montré des voies et des manières de faire totalement inconnues pour nous les blancs. Et toujours de manière simple et sans prétention. Sans aucune trace d’arrogance. Quand j’étais avec lui, j’ai toujours eu la forte sensation d’être à l’école, et chaque fois que j’ai admis cela devant lui, il m’a toujours dit que toutes les belles choses étaient à
Continue reading “Le cheminement secret d’un chef amérindien Mohawk vers l’Orthodoxie ╰⊰¸¸.•¨* French”

African-American Orthodoxy and the Native American Model

http://jesuschristorthodoxy.blogspot.com

JESUS CHRIST – ORTHODOXY

 

African-American Orthodoxy and the Native American Model

One of the reasons why some African Americans are not becoming Orthodox is that we feel that it is someone else’s faith and culture and not our own. I have read some discussions on other sites as to where some of us wish to mix other doctrines into the Church to make it more relevant and appealing to black people. Rather than post what I was typing last night, I will share with you an idea that came into my head this morning.

What do Native Alaskans know that we African-Americans need to learn about being Orthodox Christian and culturally yourself?

The native Alaskans became Orthodox during the time when Russia claimed the land as their territory. Russian fur trappers shared their faith (in good and bad relationships) with the Natives to a point where the missionary priest found Orthodox Christian communities already existing with lay leadership. Rather than force them to adopt the Russian language and culture, men like Sts. Herman and Innocent translated the scriptures and holy books into the Native languages and blessed the best of Native culture. American Protestants and Catholics forbade the Natives to use their language and tried to impose their denominations and English on the people. The Alaskans saw that if they wanted to be Christian and still be who they were as a people, the Orthodox Church was the best choice. It is still said by some, “To be Native is to be Orthodox.”

So, here is my idea. Let’s learn from the Native Alaskan Orthodox Christians how they manage to be true to their culture and members of the One Holy Catholic and Apostolic Church. After all, they faced racial prejudice and were looked down on just like us. They didn’t want to see their language and culture disappear. Orthodoxy honors who they are. But how? Are there places in the Divine Liturgy that they used a Native musical tone rather than Byzantine or Slavonic? Do the Native preachers speak with a certain vocal pattern that reaches the people in ways sermons from others cannot? This blending of faith and culture is not the result of a bridge of modern doctrines made by non-Orthodox clergy. Orthodoxy in Alaska is over 200 years old. They must be doing something right up there.

No doubt, people of the race of Jackie Robinson and James Farmer of the 1950’s and 60’s ought not be afraid to go to any church in 2015. No doubt, too many Orthodox parishes are still infected with a cold ethnocentrism, even towards potential catechumens that look like themselves. But, if there is going to be a bridge to help more blacks become Orthodox, the Native Americans of the north may have some proven ways on how to be Orthodox Christian and yourself at the same time. I think that it was Malcolm X who said something like this:

“If you have a problem, look at your neighbor who had the same problem and see how he solved it. Once when you learn how he solved his problem, you are well on your way to solving yours”.

Source:

African-American Orthodoxy and the Native American Model

%d bloggers like this: